Το κήρυγμα της Κυριακής. Πρό τῶν Φώτων, 4 Ἰανουαρίου 2026

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ
ΙΕΡΑΠΥΤΝΗΣ ΚΑΙ ΣΗΤΕΙΑΣ 

ΓΡΑΠΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 
(Πρό τῶν Φώτων, 4 Ἰανουαρίου 2026)

Ἀδελφοί μου, σήμερα στὸ Εὐαγγέλιο, ἀκούσαμε ἕνα ἀπόσπασμα ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Ἀποστόλου Μάρκου, ποὺ μᾶς προετοιμάζει γιὰ τὴν ὑποδοχὴ τῆς ἑορτῆς τῶν «Θεοφανείων». Στὴν εὐαγγελικὴ περικοπή, πρωταγωνιστικὸ ρόλο ἔχει ὁ Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος, ὁ ὁποῖος μᾶς βεβαιώνει γιὰ τὴν ἐκπλήρωση ὅλων τῶν προφητειῶν στὸ πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ καὶ ἀπευθύνει τὸ κήρυγμα τῆς μετανοίας.

Συγκεκριμένα, τὸ Εὐαγγέλιο γράφει τὰ ἑξῆς: «Στὰ βιβλία τῶν προφητῶν εἶναι γραμμένο: “Στέλνω τὸν ἀγγελιοφόρο μου πρὶν ἀπὸ σένα, γιὰ νὰ προετοιμάσει τὸν δρόμο σου! Μιὰ φωνὴ βροντοφωνάζει στὴν ἔρημο: ἑτοιμᾶστε τὸν δρόμο γιὰ τὸν Κύριο, ἰσιῶστε τὰ μονοπάτια νὰ περάσει”.

Σύμφωνα μ᾿ αὐτά, παρουσιάστηκε ὁ Ἰωάννης, ὁ ὁποῖος βάφτιζε στὴν ἔρημο καὶ κήρυττε νὰ μετανοήσουν οἱ ἄνθρωποι καὶ νὰ βαφτιστοῦν, γιὰ νὰ συγχωρηθοῦν οἱ ἁμαρτίες τους. Στὸ κήρυγμά του τόνιζε: “Ἔρχεται ὕστερα ἀπὸ μένα αὐτὸς ποὺ εἶναι πιὸ ἰσχυρὸς καὶ ποὺ ἐγὼ δὲν εἶμαι ἄξιος νὰ σκύψω καὶ νὰ λύσω τὸ λουρὶ ἀπὸ τὰ ὑποδήματά του. Ἐγὼ σᾶς βάφτισα μὲ νερό, ἐκεῖνος ὅμως θὰ σᾶς βαφτίσει μὲ Ἅγιο Πνεῦμα”».

Ἀγαπητοί μου, ὁ Ἰωάννης, εἶναι ὁ ἀγγελιοφόρος τῆς παρουσίας τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ στὸν κόσμο καὶ πρῶτος μάρτυρας τῆς θεότητάς του. Ἡ ὁμολογία τοῦ Ἰωάννη ὅτι ἔρχεται ὕστερα ἀπ᾿ αὐτὸν ἄλλος ἰσχυρότερός του –ἐννοώντας τὸν ἴδιο τὸν Μεσσία–, ἀποδεικνύει τὴν ταπεινοφροσύνη του. Διότι ἂν καὶ ὅλος ὁ λαὸς ἔτρεχε κοντά του, δὲν τὸ ἐκμεταλλεύτηκε πρὸς ἄσκηση ἐξουσίας, ἀλλὰ κατέβασε τὸν ἑαυτό του στὸ ἐπίπεδο τοῦ δούλου κι ἀκόμη χαμηλότερα, ὁμολογώντας ὅτι «ἐγὼ δὲν εἶμαι ἄξιος νὰ σκύψω καὶ νὰ λύσω τὸ λουρὶ ἀπὸ τὰ ὑποδήματά του». Ἡ ὅλη ζωὴ τοῦ Ἰωάννη ἦταν ἀσκητική. Φοροῦσε ἕνα ροῦχο ἀπὸ τρίχες καμήλας καὶ δερμάτινη ζώνη στὴ μέση του, ἔτρωγε ἀκρίδες καὶ μέλι ἀπὸ ἀγριομέλισσες. 

Ὅπως ὁ Ἰωάννης ὑπῆρξε πρόδρομος τοῦ Ἰησοῦ, ἔτσι καὶ τὸ βάπτισμά του κατέστη πρόδρομο τοῦ χριστιανικοῦ βαπτίσματος. Τὸ βάπτισμά του ἦταν βάπτισμα ὕδατος, βάπτισμα μετανοίας εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν, ἐνῶ τὸ βάπτισμα τοῦ Χριστοῦ, τὸ ὁποῖο λαμβάνουμε ὅλοι οἱ χριστιανοί, εἶναι βάπτισμα ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ. Τὸ χριστιανικὸ βάπτισμα, εἶναι συνδεδεμένο μὲ τὸ λυτρωτικὸ ἔργο τοῦ Χριστοῦ καὶ «δημιουργεῖ» τὸν καινούργιο ἐν Χριστῷ ἄνθρωπο. Τὸ χριστιανικὸ βάπτισμα, εἶναι ἡ ἀρχὴ τῆς αἰώνιας ζωῆς, ποὺ μᾶς ἑνώνει ἐδῶ, σ᾿ αὐτὸν τὸν «παρόντα» κόσμο, μὲ τὸν «ἐρχόμενο» κόσμο καὶ μᾶς κάνει ἀπὸ τώρα μετόχους τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Μὲ τὸ χριστιανικὸ βάπτισμα, ὅπως ἀναφέρει ἡ θεία Λειτουργία τοῦ Μεγάλου Βασιλείου, οἱ πιστοὶ λαμβάνουμε «τὸ χάρισμα τῆς υἱοθεσίας, τὸν ἀρραβώνα τῆς μελλούσης κληρονομίας, τὴν ἀπαρχὴ τῶν αἰωνίων ἀγαθῶν, τὴ ζωοποιὸ δύναμη, τὴν πηγὴ τοῦ ἁγιασμοῦ». Καὶ ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ὅταν γράφει γιὰ τοὺς καρποὺς τοῦ ἁγίου Πνεύματος ποὺ λαμβάνουν οἱ πιστοὶ μὲ τὸ βάπτισμά τους, λέει ὅτι «ὁ καρπὸς τοῦ Πνεύματος εἶναι ἡ ἀγάπη, ἡ χαρά, ἡ εἰρήνη, ἡ μακροθυμία, ἡ καλοσύνη, ἡ ἀγαθότητα, ἡ πίστη, ἡ πραότητα, ἡ ἐγκράτεια» (Γαλ. 5, 22-23).

Εἴθε, ὅλοι ἐμεῖς, ποὺ μὲ τὴ Βάπτιση καὶ τὴ χρίση μὲ τὸ ἅγιο Μῦρο, λάβαμε τὸ ἅγιο Πνεῦμα, νὰ τὸ τιμοῦμε μὲ τὴν συνέπεια καὶ τὸν πνευματικὸ ἀγῶνα μας ὥστε νὰ κατοικεῖ μονίμως στὸ βάθος τῆς καρδιᾶς μας καὶ νὰ φωνάζει πρὸς τὸν Θεό: «Ἀββᾶ, Πατέρα μου!» Ἀμήν.

Ἀπὸ τὴν Ἱερὰ Μητρόπολη