Το Κήρυγμα της Κυριακής. Κυριακή Δ´  Νηστειών (Οσίου Ιωάννου της Κλίμακος), 22 Μαρτίου 2026

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ
ΙΕΡΑΠΥΤΝΗΣ ΚΑΙ ΣΗΤΕΙΑΣ

ΓΡΑΠΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ
ΚΥΡΙΑΚΗΣ Δ´  ΝΗΣΤΕΙΩΝ
(ΟΣΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΗΣ ΚΛΙΜΑΚΟΣ, 22 Μαρτίου 2026)

Ἀγαπητοί μου, ὅπως ἀκούσαμε στὸ Εὐαγγέλιο, ἕνας δυστυχισμένος πατέρας ἔφερε τὸ παιδί του στὸν Ἰησοῦ, παρακαλώντας τον καὶ λέγοντας: «Διδάσκαλε, ἔφερα σ' ἐσένα τὸν γιό μου, γιατὶ ἔχει μέσα του δαιμονικὸ πνεῦμα. Κάθε φορὰ ποὺ τὸν πιάνει, τὸν ρίχνει κάτω καὶ τότε βγάζει ἀφρούς, τρίζει τὰ δόντια καὶ μένει ξερός». Καὶ ὁ Ἰησοῦς τοῦ ἀπάντησε: «Ἐὰν μπορεῖς νὰ πιστέψεις, ὅλα εἶναι δυνατὰ γι᾿ αὐτὸν ποὺ πιστεύει». Ἀμέσως τότε φώναξε δυνατὰ ὁ πατέρας τοῦ παιδιοῦ καὶ εἶπε μὲ δάκρυα: «Πιστεύω Κύριε! Ἀλλὰ βοήθησέ με, γιατὶ ἡ πίστη μου δὲν εἶναι δυνατή». Καὶ ὁ Ἰησοῦς, θεράπευσε τὸ παιδί του. Ὅταν οἱ μαθητὲς ρώτησαν τὸν Ἰησοῦ ἰδιαιτέρως: «Γιατί ἐμεῖς δὲν μπορέσαμε νὰ βγάλουμε αὐτὸ τὸ δαιμονικὸ πνεῦμα;» Ἐκεῖνος τοὺς ἀπάντησε: «Αὐτὸ τὸ δαιμονικὸ γένος δὲν μπορεῖ κανεὶς νὰ τὸ βγάλει μὲ τίποτε ἄλλο παρὰ μόνο μὲ προσευχὴ καὶ νηστεία».

Ἀκούσαμε τὴ συγκλονιστικὴ περιγραφὴ τῆς κατάστασης τοῦ ἀνθρώπου ποὺ ἀπὸ τὴν παιδική του ἡλικία κατείχετο ἀπὸ τοὺς δαίμονες. Ὁ Ἰησοῦς, ὅπως καὶ σὲ ἄλλες περιπτώσεις μᾶς περιγράφει τὸ Εὐαγγέλιο, ἦρθε γιὰ νὰ ἐλευθερώσει τοὺς ἀνθρώπους ἀπὸ τὴν κυριαρχία τῶν δαιμόνων. Μὲ μόνο τὸν λόγο του καὶ τὴ μεσσιανική του αὐθεντία, προστάζει τὰ δαιμόνια καὶ ἐξέρχονται ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους. Τὰ θαύματα αὐτά, δηλώνουν τὴ νίκη τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ ἐπὶ τῆς κυριαρχίας τοῦ σατανᾶ. Γράφει σχετικὰ καὶ ὁ ἀπόστολος Ἰωάννης ὁ Θεολόγος, ὅτι «ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ ἦρθε στὸν κόσμο, γιὰ νὰ καταστρέψει τὰ ἔργα τοῦ διαβόλου» (Α΄ Ἰωάν. 3, 8), καὶ «ἔργα τοῦ διαβόλου» μπορεῖ νὰ εἶναι κάποιο πάθος μας ἢ κάποιος κακὸς λογισμός μας, στὸν ὁποῖο ἔχουμε ὑποδουλωθεῖ.

Τελειώνοντας τὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα, ὁ εὐαγγελιστὴς παρουσιάζει τὸν Ἰησοῦ νὰ συζητάει μὲ τοὺς μαθητές του καὶ νὰ ἀπαντάει στὸ ἐρώτημά τους, γιατί δὲν μπόρεσαν νὰ θεραπεύσουν τὸν δαιμονισμένο, λέγοντάς τους ὅτι: «Αὐτὸ τὸ δαιμονικὸ γένος δὲν μπορεῖ κανεὶς νὰ τὸ βγάλει μὲ τίποτε ἄλλο παρὰ μόνο μὲ προσευχὴ καὶ νηστεία». Ἡ ἐκδίωξη ἑπομένως τῶν δαιμόνων ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους εἶναι ἔργο δύσκολο, κατορθώνεται ὅμως μὲ τὴ δύναμη τοῦ Θεοῦ, τὴν ὁποία μποροῦν νὰ ἐπικαλεστοῦν οἱ ἄνθρωποι κατόπιν προσευχῆς καὶ νηστείας.

Βρισκόμαστε στὴν περίοδο τῆς Μεγάλης Σαρακοστῆς, ποὺ εἶναι μιὰ κατεξοχὴν περίοδος προσευχῆς καὶ νηστείας. Σήμερα μάλιστα, ἡ Ἐκκλησία μᾶς προβάλλει τὴ μορφὴ τοῦ ὁσίου Ἰωάννη τοῦ Σιναΐτη, τοῦ συγγραφέα τοῦ βιβλίου τῆς «Κλίμακος». Ὁ ὅσιος Ἰωάννης γράφει σχετικὰ μὲ τὴν προσευχή, τὰ ἑξῆς: «Στὴν προσευχή σου μὴν ἐπινοεῖς λέξεις, διότι, συχνὰ τὸ ἁπλὸ καὶ ἀνεπιτήδευτο ψέλλισμα τῶν παιδιῶν εἶναι ἐκεῖνο ποὺ εὐφραίνει τὸν οὐράνιο Πατέρα μας. Στὴν προσευχή σου μὴν προσπαθεῖς νὰ πεῖς πολλὰ λόγια, γιατὶ ὁ νοῦς σου θὰ διασκορπιστεῖ ἀναζητώντας τὶς λέξεις. Μὲ ἕναν ταπεινὸ λόγο, ὁ Τελώνης βρῆκε τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ· καὶ μὲ ἕναν λόγο γεμάτο πίστη, σώθηκε ὁ ληστὴς ἐπάνω στὸν Σταυρό.» (Λόγος Περὶ προσευχῆς, ΚΗ΄ 8-9).

Ἀδελφοί μου, ἡ προσευχὴ εἶναι ὁ «προσανατολισμὸς τῆς ὕπαρξής μας» πρὸς τὸν Θεό. Ὅπως ἕνα φυτὸ στρέφει τὴν ὕπαρξή του ὁλόκληρη πρὸς τὸν ἥλιο γιὰ νὰ μπορέσει νὰ ζήσει, ἔτσι καὶ ὁ ἄνθρωπος, μὲ τὴν προσευχὴ στρέφει ὅλη του τὴν ὕπαρξη πρὸς τὸν Θεό. Ἂς προσανατολιστοῦμε λοιπὸν πρὸς τὸν Θεό, ποὺ μᾶς χάρισε τὴν ὕπαρξη, ὥστε νὰ ἀποδιώξουμε κάθε δαιμονικὴ ἐνέργεια. Ἀμήν.

Ἀπὸ τὴν Ἱερὰ Μητρόπολη