Το κήρυγμα της Κυριακής. Κυριακή Γ´ Νηστειών (Της Σταυροπροσκυνήσεως) 15 Μαρτίου 2026
ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ
ΙΕΡΑΠΥΤΝΗΣ ΚΑΙ ΣΗΤΕΙΑΣ
ΓΡΑΠΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ
ΚΥΡΙΑΚΗΣ Γ´ ΝΗΣΤΕΙΩΝ
(ΤΗΣ ΣΤΑΥΡΟΠΡΟΣΚΥΝΗΣΕΩΣ, 15 Μαρτίου 2026)
Ἀγαπητοί μου, φθάσαμε στὸ μέσον τῆς περιόδου τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, στὴν Γ΄ Κυριακὴ τῶν νηστειῶν, καὶ ἡ Ἐκκλησία μας προβάλλει τὸν τίμιο Σταυρὸ γιὰ νὰ τὸν προσκυνήσουμε, κι ἔτσι ἐνισχυμένοι, νὰ συνεχίσουμε τὸν πνευματικό μας ἀγώνα γιὰ νὰ φθάσουμε στὴν Ἀνάσταση.
Στὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα τῆς σημερινῆς ἡμέρας, ὁ Κύριος εἶπε στοὺς μαθητές του: «Ὅποιος θέλει νὰ μὲ ἀκολουθήσει, ἂς ἀπαρνηθεῖ τὸν ἑαυτό του, ἂς σηκώσει τὸν σταυρό του κι ἂς μὲ ἀκολουθεῖ. Γιατὶ ὅποιος θέλει νὰ σώσει τὴ ζωή του θὰ τὴ χάσει· ὅποιος ὅμως χάσει τὴ ζωή του ἐξαιτίας μου καὶ ἐξαιτίας τοῦ εὐαγγελίου, αὐτὸς θὰ τὴ σώσει. Τί θὰ ὠφεληθεῖ ὁ ἄνθρωπος, ἂν κερδίσει ὁλόκληρο τὸν κόσμο ἀλλὰ χάσει τὴ ζωή του; Τί μπορεῖ νὰ δώσει ὁ ἄνθρωπος ἀντάλλαγμα γιὰ τὴ ζωή του; Ὅποιος, ζώντας μέσα σ' αὐτὴ τὴ γενιὰ τὴν ἄπιστη κι ἁμαρτωλή, ντραπεῖ γιὰ μένα καὶ γιὰ τὴ διδασκαλία μου, θὰ ντραπεῖ γι᾿ αὐτὸν καὶ ὁ Υἱὸς τοῦ Ἀνθρώπου, ὅταν ἔρθει μὲ ὅλη τὴ λαμπρότητα τοῦ Πατέρα του, μαζὶ μὲ τοὺς ἁγίους ἀγγέλους».
Ὅπως μόλις ἀκούσαμε, ὁ Ἰησοῦς δὲν ἐξαναγκάζει κανέναν ἄνθρωπο, ἀλλὰ ὁ καθένας ἀποφασίζει τελείως ἐλεύθερα νὰ τὸν ἀκολουθήσει. Ὅποιος ὅμως τὸν ἀκολουθήσει, θὰ πρέπει πρῶτα νὰ σηκώσει τὸν σταυρό του. Ἀλλά, τί σημαίνει νὰ σηκώσει τὸν σταυρό του; Σημαίνει ὅτι πρέπει νὰ σταυρώσει τὰ ἁμαρτωλὰ καὶ ἐγωϊστικὰ πάθη του, καὶ νὰ ὑπομείνει καρτερικὰ τὶς ἀκούσιες δοκιμασίες τῆς ζωῆς του. Οἱ τυχὸν ὀδυνηρὲς καὶ ἀνίατες ἀσθένειες, ὁ θάνατος προσφιλῶν μας προσώπων, ἡ ἀδικία, ἡ ἀχαριστία καὶ ἡ περιφρόνησή μας, ἡ φτώχεια καὶ πολλὲς ἄλλες δοκιμασίες, ἀποτελοῦν ἀφορμὲς συσταύρωσης μὲ τὸν Χριστό. Ἂν τὶς ἀποδεχθοῦμε, θὰ γίνουν ἀφορμὲς γιὰ τὴν πνευματική μας τελείωση, καὶ θὰ μᾶς ἀνεβάσουν στὸ ὕψος τῶν ἁγίων μαρτύρων.
Ὁ πιστὸς ὁ ὁποῖος θέλει νὰ «σηκώσει τὸν σταυρό του καὶ νὰ ἀκολουθήσει τὸν Ἰησοῦ», καλεῖται νὰ ἀρνηθεῖ τὴν ἀνούσια καθημερινή του ζωή, γιὰ νὰ κερδίσει τὴν ὄντως ζωή, ὄχι μόνο μὲ τὴν ἔννοια τῆς αἰώνιας ζωῆς, ἀλλὰ καὶ τῆς παρούσας. Καλεῖται νὰ ἀπαλλαγεῖ ἀπὸ τὴν ἀγχωτικὴ καὶ καταστροφικὴ μέριμνα γιὰ τὴν ἀπόκτηση ἀγαθῶν, νὰ ὑπερβεῖ τὸν ἑαυτό του καὶ τὴ λογικὴ τοῦ κόσμου, ἡ ὁποία τὸν ὁδηγεῖ στὴν τυραννία τῶν παθῶν. Ὁ κάθε πιστὸς καλεῖται σὲ μιὰ πραγματικὴ ποιότητα ζωῆς.
Ὅμως, «ἀκολουθῶ τὸν Ἰησοῦ» δὲν σημαίνει, ὅπως συνήθως νομίζουμε, ἐγκαταλείπω τὰ πάντα, φίλους, συγγενεῖς, οἰκείους, ἐργασία, δημιουργικότητα καὶ ἐνδιαφέροντα καθημερινά. Ἐπίσης, δὲν σημαίνει τὴν χωρὶς ἐλευθερία ὑπακοὴ σὲ κάποιον Πνευματικὸ πατέρα. Διότι μιὰ τέτοιου εἴδους ἀδιάκριτη καὶ ἀπόλυτης μορφῆς ὑποταγή, δὲν βίωσαν οὔτε οἱ μαθητὲς τοῦ Ἰησοῦ οὔτε οἱ ἅγιοί μας. Ὁ χριστιανός, δὲν εἶναι ἕνας ἀντικοινωνικός, ἀποξενωμένος ἀπὸ τὴν καθημερινότητα ἄνθρωπος, οὔτε ἐπίσης καὶ ἕνα ἄβουλο, παθητικὸ ὄν. «Ἀκολουθῶ τὸν Ἰησοῦ» σημαίνει ὅτι μιμοῦμαι τὸν τρόπο τῆς ζωῆς ποὺ χάραξε ἐκεῖνος. Καὶ ὅπως ὁ Ἰησοῦς εἶχε νὰ ἀντιμετωπίσει τὸν σταυρό, ὅμοια κι ἐμεῖς, οἱ μαθητές του, θὰ πρέπει νὰ ἑτοιμαζόμαστε γιὰ μιὰ παρόμοια πορεία.
Ἀδελφοί μου, σήμερα ψάλλαμε: «Τὸν Σταυρόν σου προσκυνοῦμεν Δέσποτα, καὶ τὴν ἁγίαν σου Ἀνάστασιν δοξάζομεν». Ἡ Ἐκκλησία, μὲ τὴν προβολὴ τοῦ τιμίου Σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ, μᾶς ἐνθαρρύνει νὰ σηκώσουμε τὸν προσωπικό μας σταυρὸ καὶ νὰ ἀκολουθήσουμε τὸν Ἰησοῦ, ὥστε νὰ ἀξιωθοῦμε νὰ φθάσουμε στὴν προσωπική μας ἀνάσταση. Ἀμήν.
Ἀπὸ τὴν Ἱερὰ Μητρόπολη