Το κήρυγμα της Κυριακής. Γρηγορίου του Παλαμά, 08 Μαρτίου 2026

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ
ΙΕΡΑΠΥΤΝΗΣ ΚΑΙ ΣΗΤΕΙΑΣ

ΓΡΑΠΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ 
ΚΥΡΙΑΚΗΣ Β´  ΝΗΣΤΕΙΩΝ 
(ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ, 8 Μαρτίου 2026)

Ἀδελφοί μου, στὸ σημερινὸ Εὐαγγέλιο, ἀκούσαμε ὅτι «ὁ Ἰησοῦς βρισκόταν μέσα σὲ ἕνα σπίτι στὴν Καπερναούμ, καὶ ἀμέσως συγκεντρώθηκαν πολλοί, ὥστε δὲν ὑπῆρχε χῶρος οὔτε κι ἔξω ἀπὸ τὴν πόρτα. Ἔρχονται τότε πρὸς αὐτὸν τέσσερα ἄτομα, βαστάζοντας ἕναν παράλυτο. Κι ἐπειδὴ δὲν μποροῦσαν νὰ τὸν φέρουν κοντὰ στὸν Ἰησοῦ ἐξαιτίας τοῦ πλήθους, ἔβγαλαν τὴ στέγη πάνω ἀπὸ ἐκεῖ ὅπου ἦταν ὁ Ἰησοῦς, ἔκαναν ἕνα ἄνοιγμα καὶ κατέβασαν τὸ κρεβάτι, πάνω στὸ ὁποῖο ἦταν ξαπλωμένος ὁ παράλυτος. Ὅταν εἶδε ὁ Ἰησοῦς τὴν πίστη τους, εἶπε στὸν παράλυτο: «Παιδί μου, σοῦ συγχωροῦνται οἱ ἁμαρτίες». Κάθονταν ὅμως ἐκεῖ μερικοὶ γραμματεῖς καὶ συλλογίζονταν μέσα τους: «Μὰ πῶς μιλάει αὐτὸς ἔτσι, προσβάλλοντας τὸν Θεό; Ποιός μπορεῖ νὰ συγχωρεῖ ἁμαρτίες; Μόνον ἕνας, ὁ Θεός». Ἀμέσως κατάλαβε ὁ Ἰησοῦς ὅτι αὐτὰ σκέφτονται καὶ τοὺς λέει: «Γιατί κάνετε αὐτὲς τὶς σκέψεις στὸ μυαλό σας; Τί εἶναι εὐκολότερο νὰ πῶ στὸν παράλυτο: “σοῦ συγχωροῦνται οἱ ἁμαρτίες” ἢ νὰ τοῦ πῶ, “σήκω, πάρε τὸ κρεβάτι σου καὶ περπάτα”; Γιὰ νὰ μάθετε λοιπὸν ὅτι ὁ Υἱὸς τοῦ Ἀνθρώπου ἔχει τὴν ἐξουσία νὰ συγχωρεῖ πάνω στὴ γῆ ἁμαρτίες» –λέει στὸν παράλυτο: «Σ᾿ ἐσένα τὸ λέω, σήκω, πάρε τὸ κρεβάτι σου καὶ πήγαινε στὸ σπίτι σου». Ἐκεῖνος σηκώθηκε ἀμέσως, πῆρε τὸ κρεβάτι του καὶ μπροστὰ σὲ ὅλους βγῆκε ἔξω, ἔτσι ποὺ ὅλοι θαύμαζαν καὶ δόξαζαν τὸν Θεό».
Ὁ παράλυτος τοῦ σημερινοῦ εὐαγγελικοῦ ἀναγνώσματος, προσέγγισε τὸν Ἰησοῦ χάρη στὴν βοήθεια τῶν τεσσάρων φίλων του, οἱ ὁποῖοι τὸν βαστοῦσαν στὰ χέρια τους καὶ τὸν μετέφεραν. Καὶ ὁ Ἰησοῦς, βλέποντας τὴν πίστη τῶν τεσσάρων αὐτῶν ἀνθρώπων, κάνει τὸ θαῦμα του, καὶ ὁ παράλυτος σηκώνεται καὶ περπατάει.
Τὸ μεγάλο δράμα εἶναι ὅταν ὁ ἄνθρωπος περνάει ἀσθένειες καὶ ταλαιπωρίες στὴ ζωή του, ἀλλὰ δὲν βρίσκεται δίπλα του κάποιος καλὸς φίλος ἢ κάποιος συγγενὴς γιὰ νὰ τοῦ συμπαρασταθεῖ. Ὁ ρόλος ὅμως τῆς Ἐκκλησίας εἶναι αὐτὸς ἀκριβῶς, νὰ ἐνεργεῖ ὅπως οἱ τέσσερεις φίλοι τοῦ παραλυτικοῦ, νὰ μεταφέρει δηλαδὴ τοὺς ταλαιπωρημένους σωματικὰ ἢ πνευματικὰ ἀνθρώπους κοντὰ στὸν Χριστό, ὥστε Αὐτὸς νὰ κάνει τὸ θαῦμα του καὶ νὰ σωθοῦν. Καὶ ὅταν λέμε Ἐκκλησία, ἐννοοῦμε ὅλους ἐμᾶς, ποὺ ἀποτελοῦμε τὰ μέλη της.
Συνήθως δὲν σκεπτόμαστε τὴν πλευρὰ αὐτή, καὶ ὅταν ἀναφερόμαστε στὴν πίστη, πάντα ἐννοοῦμε μιὰ προσωπικὴ καὶ ἀτομικὴ πίστη. Ποτὲ δυστυχῶς δὲν ὑπολογίζουμε τὴν πίστη τῶν ἄλλων μελῶν τῆς οἰκογενείας μας ἢ τῆς ἐνορίας μας στὴν ὁποία ἀνήκουμε. Ἡ ἐκκλησιαστικὴ ὅμως διάσταση τῆς πίστης, θέλει νὰ εἴμαστε ἀλληλέγγυοι μεταξύ μας καὶ ὄχι μόνοι. Γι᾿ αὐτὸ καὶ κάθε ἐκκλησιαστικὴ προσευχή, εἶναι μιὰ συλλογικὴ πράξη. Ἂς θυμηθοῦμε ὅτι κατὰ τὴ Θεία Λειτουργία, οἱ πιστοὶ ἀπὸ κοινοῦ παρακαλοῦμε τὸν Θεό, λέγοντας ὅτι «Ἐσὺ ποὺ μᾶς χάρισες τὶς κοινὲς καὶ ὁμόφωνες αὐτὲς προσευχές, ποὺ ὑποσχέθηκες νὰ ἐκπληρώνεις τὰ αἰτήματα δυὸ ἢ τριῶν ποὺ ἀπὸ συμφώνου εἶναι συναγμένοι στὸ ὄνομά σου, ἐσὺ καὶ τώρα ἐκπλήρωσε πρὸς τὸ συμφέρον τὰ αἰτήματα τῶν δούλων σου». Ἀλλὰ καὶ ὁ ἴδιος ὁ Κύριος στὸ Εὐαγγέλιο εἶπε ὅτι «Σᾶς βεβαιώνω πὼς ἂν δύο ἀπὸ σᾶς συμφωνήσουν στὴ γῆ, γιὰ ἕνα πρᾶγμα ποὺ θὰ ζητήσουν, ὁ οὐράνιος Πατέρας μου θὰ τοὺς τὸ κάνει».
Ἀδελφοί μου, ἂς εἴμαστε πάντα ἀλληλέγγυοι μεταξύ μας, προσευχόμενοι «ὑπὲρ πλεόντων, ὁδοιπορούντων, νοσούντων, καμνόντων, αἰχμαλώτων», καὶ γιὰ τὴ σωτηρία ὅλων τῶν ἀδελφῶν μας. Ἀμήν.

Ἀπὸ τὴν Ἱερὰ Μητρόπολη