Το κήρυγμα της Κυριακής. Της Απόκρεω, 15 Φεβρουαρίου 2026

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ
ΙΕΡΑΠΥΤΝΗΣ ΚΑΙ ΣΗΤΕΙΑΣ

ΓΡΑΠΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ
ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΗΣ ΑΠΟΚΡΕΩ
(15 Φεβρουαρίου 2026)

Ἀδελφοί μου, ἀκούσαμε στὸ σημερινὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα, ὅτι ὁ Υἱὸς τοῦ Ἀνθρώπου θὰ ἔλθει στὴ ἔνδοξη δευτέρα παρουσία του, γιὰ νὰ κρίνει τὸν κόσμο. Στὸ οὐράνιο δικαστήριο ποὺ τότε θὰ στηθεῖ, θὰ παρουσιαστεῖ ὁλόκληρη ἡ ἀνθρωπότητα, κι αὐτός, ὅπως ὁ ποιμένας, θὰ χωρίσει τὰ πρόβατα ἀπὸ τὰ ἐρίφια. Θὰ περίμενε ὅμως κανείς, ὅτι τὰ κριτήρια τοῦ οὐράνιου Κριτὴ γιὰ τὴ λήψη τῆς ἀπόφασής του, θὰ ἀφοροῦσαν στὴν εὐσέβεια καὶ τὴν τήρηση τῶν θρησκευτικῶν καθηκόντων τοῦ κάθε πιστοῦ. Ὅμως ὄχι. Ὁ Υἱὸς τοῦ Ἀνθρώπου, τὴν ὥρα τῆς κρίσης, θέτει ὡς μοναδικὸ κριτήριο τὶς πράξεις ἀγάπης τῶν ἀνθρώπων πρὸς τὸν ἑαυτό του, καὶ τοὺς λέει ὅτι «ἐπείνασα καὶ μοῦ δώσατε νὰ φάω, δίψασα καὶ μοῦ δώσατε νὰ πιῶ, ἤμουν ξένος καὶ μὲ περιμαζέψατε, γυμνὸς καὶ μὲ ντύσατε, ἄρρωστος καὶ μ᾿ ἐπισκεφτήκατε, φυλακισμένος κι ἤρθατε νὰ μὲ δεῖτε». Καὶ ἡ ἔκπληξη τῶν κρινομένων ἀνθρώπων μεγαλώνει ἀκόμη περισσότερο, ὅταν στὴ δικαιολογημένη ἀπορία τους, γιὰ τὸ πότε ζήτησε ἐκεῖνος τὴ βοήθειά τους, τοὺς ἀπαντᾶ πὼς κάθε πράξη ἀγάπης πρὸς τοὺς ἄσημους ἀδελφούς του, εἶναι σὰν νὰ ἔγινε στὸν ἴδιο. Ὁ Υἱὸς τοῦ Ἀνθρώπου δηλαδή, ταυτίζει τὸν ἑαυτό του μὲ τοὺς ἀφανεῖς, τοὺς ἀδύναμους καὶ ταπεινοὺς αὐτοῦ τοῦ κόσμου.

Τὸ κριτήριο τοῦ Μεγάλου Κριτῆ γιὰ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους, εἶναι ἕνα καὶ μοναδικό: ἡ ἐκδήλωση ἔμπρακτης ἀγάπης πρὸς αὐτοὺς τοὺς ἀδελφούς μας. Ἀνάλογα λοιπόν, μὲ τὴ στάση μας πρὸς αὐτούς, θὰ βγεῖ ἡ τελικὴ ἀπόφαση τοῦ Θεοῦ καὶ θὰ γίνει ἡ διαφοροποίηση τῶν ἀνθρώπων σὲ δύο ὁμάδες. Καὶ ἡ μὲν ὁμάδα τῶν εὐλογημένων δικαίων ποὺ ἔδειξαν ἀγάπη, θὰ λάβει ὡς ἀνταμοιβὴ τὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, γιὰ τὴν ὁποία ὁ Κύριος σημειώνει πὼς εἶναι ἑτοιμασμένη γι᾿ αὐτοὺς ἤδη ἀπὸ καταβολῆς κόσμου. Ἡ δὲ ὁμάδα τῶν ἀδίκων ποὺ δὲν ἔδειξαν ἀγάπη, θὰ ὁδηγηθεῖ στὸ πῦρ τὸ αἰώνιον, τὸ ὁποῖο ὡστόσο στὴν πραγματικότητα δὲν εἶχε ἑτοιμαστεῖ γι᾿ αὐτοὺς ἀλλὰ γιὰ τὸν διάβολο καὶ τοὺς ἀγγέλους του. Γίνεται σαφὲς ἀπὸ αὐτὴν τὴ διήγηση, ὅτι ἡ πρόθεση τοῦ Θεοῦ εἶναι ἡ εἴσοδος ὅλων τῶν ἀνθρώπων στὴ Βασιλεία του, ἐνῶ ἡ ἐπιλογὴ τῆς αἰώνιας καταδίκης εἶναι ἀπολύτως προσωπική μας εὐθύνη καὶ ἐπιλογή.

Συμπερασματικά, θὰ λέγαμε ὅτι στὴν μέλλουσα δευτέρα παρουσία, ἡ ἀγάπη θὰ εἶναι ὁ κριτής μας. Ὄχι βέβαια ἡ ἀφηρημένη γενικὴ ἀγάπη γιὰ τὴν ἀνθρωπότητα, ἀλλὰ ἡ ἀγάπη γιὰ καθένα συγκεκριμένο πρόσωπο, τὸ ὁποῖο γιὰ τὸν Χριστὸ ἔχει ἀνεκτίμητη ἀξία. Δυστυχῶς, στὴν ἐποχή μας ἡ ἀγάπη ἔχει φοβερὰ ἀλλοιωθεῖ, καὶ βλέπουμε ὅτι νὰ παραθεωροῦνται ὅσοι τυχὸν ἀνήκουν σὲ ἄλλη κοινωνικὴ τάξη, θρησκεία ἢ ἐθνικότητα. Ὅμως στὸ σημερινὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα, ὁ Ἰησοῦς μᾶς ξεκαθάρισε ὅτι τὸ κάθε ἀνθρώπινο πρόσωπο εἶναι ἕνας ἀδελφὸς ἢ μιὰ ἀδελφή μας, καὶ ἀποτελεῖ τὴ ζωντανὴ εἰκόνα τοῦ Θεοῦ.

Ἀγαπητοί μου, σήμερα Κυριακὴ τῆς Ἀπόκρεω, ἂς θυμηθοῦμε τοὺς χριστιανοὺς τῆς πρώτης Ἐκκλησίας, οἱ ὁποῖοι συνήθιζαν νὰ προτρέπουν ὁ ἕνας τὸν ἄλλο στὴν ἀρχὴ τῆς νηστείας μὲ τὰ ἑξῆς λόγια: «Νηστεύσωμεν ἵνα ἐλεήσωμεν». Ἐφαρμόζοντας κι ἐμεῖς αὐτὴν τὴν προτροπή τους, ἂς μὴν περιοριστοῦμε στὴν τυπικὴ τήρηση κάποιων θρησκευτικῶν κανόνων, ἀλλὰ ἂς προχωρήσουμε στὴν οὐσιαστικὴ ἐκδήλωση τῆς ἀγάπης μας πρὸς τὸν Κύριο, ποὺ εἶναι ἡ φροντίδα τῶν εὐάλωτων ἀδελφῶν μας σὲ τοῦτον ἐδῶ τὸν κόσμο. Ἀμήν.

Ἀπὸ τὴν Ἱερὰ Μητρόπολη