Το κήρυγμα της Κυριακής. Κυριακή ΙΒ´ Λουκά (Τῶν Δέκα Λεπρῶν) 18 Ἰανουαρίου 2026
ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ
ΙΕΡΑΠΥΤΝΗΣ ΚΑΙ ΣΗΤΕΙΑΣ
ΓΡΑΠΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΙΒ´ ΛΟΥΚΑ
(Τῶν Δέκα Λεπρῶν, 18 Ἰανουαρίου 2026)
Ἀδελφοί μου, σήμερα ἀκούσαμε στὸ Εὐαγγέλιο, τὸ θαῦμα τῆς θεραπείας τῶν δέκα λεπρῶν. Ὁ εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς, μᾶς ἀφηγήθηκε ὅτι «Καθὼς ὁ Ἰησοῦς ἔμπαινε σ᾿ ἕνα χωριό, τὸν συνάντησαν δέκα λεπροί· στάθηκαν λοιπὸν ἀπὸ μακριὰ καὶ τοῦ φώναζαν δυνατά: “Ἰησοῦ, ἐπιστάτα, ἐλέησέ μας!” Βλέποντάς τους ἐκεῖνος τοὺς εἶπε: “Πηγαίνετε νὰ σᾶς ἐξετάσουν οἱ ἱερεῖς”. Καὶ καθὼς πήγαιναν, καθαρίστηκαν ἀπὸ τὴ λέπρα. Ἕνας ἀπ᾿ αὐτούς, ὅταν εἶδε ὅτι θεραπεύτηκε, γύρισε δοξάζοντας μὲ δυνατὴ φωνὴ τὸν Θεό, ἔπεσε μὲ τὸ πρόσωπο στὰ πόδια τοῦ Ἰησοῦ καὶ τὸν εὐχαριστοῦσε. Κι αὐτὸς ἦταν Σαμαρείτης. Τότε ὁ Ἰησοῦς εἶπε: “Δὲν θεραπεύτηκαν καὶ οἱ δέκα; Οἱ ἄλλοι ἐννιὰ ποῦ εἶναι; Κανένας τους δὲν βρέθηκε νὰ γυρίσει νὰ δοξάσει τὸν Θεὸ παρὰ μόνο τοῦτος ἐδῶ ὁ ἀλλοεθνής;”»
Ἡ λέπρα γιὰ τοὺς Ἑβραίους, ἦταν σημάδι θείας τιμωρίας, καὶ ὁ λεπρὸς ἀποβαλλόταν ἀπὸ τὴν κοινωνία. Κι ἐδῶ, στὴν Κρήτη, γνωρίσαμε τὴν τραγικὴ ζωὴ τῶν ἀπομονωμένων στὴν Σπιναλόγκα λεπρῶν, καὶ μποροῦμε νὰ κατανοήσουμε τὸ δράμα τους. Τοὺς δέκα λεπροὺς τοῦ Εὐαγγελίου, τοὺς ἕνωσε ἡ ἀρρώστια καὶ ἡ κοινωνικὴ ἀπομόνωση. Γι᾿ αὐτό, καὶ ὅταν συνάντησαν τὸν Ἰησοῦ, ὅλοι μαζὶ τοῦ φώναξαν δυνατὰ καὶ τὸν παρεκάλεσαν, λέγοντας «Ἰησοῦ ἐπιστάτα, ἐλέησον ἡμᾶς». Ὁ Ἰησοῦς, ἀδιαφορώντας γιὰ τὶς κοινωνικὲς προκαταλήψεις τῆς ἐποχῆς του, τοὺς πλησιάζει καὶ τοὺς δείχνει τὴν ἀγάπη του. Ὡστόσο, δὲν τοὺς θεραπεύει ἀμέσως καὶ ἐπιτόπου. Τοὺς στέλνει στοὺς ἱερεῖς, οἱ ὁποῖοι ἦταν ἁρμόδιοι νὰ βεβαιώσουν τὸν καθαρισμό τους ἀπὸ τὴ λέπρα, καὶ καθὼς πορεύονται πρὸς τοὺς ἱερεῖς, καθαρίζονται πλήρως ἀπὸ τὴν ἀσθένειά τους.
Πῶς ὅμως, συμπεριφέρθηκαν ἀπέναντι στὸν εὐεργέτη τους οἱ θεραπευμένοι λεπροί; Μόνον ἕνας γύρισε πίσω στὸν Χριστὸ γιὰ νὰ τὸν εὐχαριστήσει. Οἱ ἄλλοι, ἀπὸ τὴ χαρὰ τῆς θεραπείας, τὸν ξέχασαν. Μόνον ἕνας ἔτρεξε πίσω, καὶ μὲ καρδιὰ γεμάτη ἀπὸ εὐγνωμοσύνη καὶ χαρά, «ἔπεσε μὲ τὸ πρόσωπο στὰ πόδια τοῦ Ἰησοῦ καὶ τὸν εὐχαριστοῦσε». Τότε ὁ Ἰησοῦς τὸν ρώτησε καὶ τοῦ εἶπε: «Δὲν θεραπεύτηκαν καὶ οἱ δέκα; Οἱ ἄλλοι ἐννιὰ ποῦ εἶναι; Κανένας τους δὲν βρέθηκε νὰ γυρίσει νὰ δοξάσει τὸν Θεό;»
Ἀδελφοί μου, ὅλοι μας, καθημερινὰ δεχόμαστε εὐεργεσίες ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ λαμβάνουμε πολύτιμα δῶρα. Δῶρα, ποὺ δὲν μᾶς τὰ ὀφείλει ὁ Θεός, ἀλλὰ μᾶς τὰ χαρίζει ἀπὸ τὴν ἀπέραντη ἀγάπη του. Τὸ φῶς, ἡ ὑγεία, ἡ ἀγάπη, ὁ λόγος, ἡ σκέψη, οἱ σχέσεις, ἡ τροφή, τὸ περιβάλλον, οἱ αἰσθήσεις, ἡ γνώση, εἶναι μερικὰ ἀπὸ τὰ ἀμέτρητα δῶρα τοῦ Θεοῦ. Ἐπιπλέον, μᾶς ἔκανε μέλη τῆς Ἐκκλησίας του καὶ συμμετέχουμε στὰ ἱερά μυστήρια. Γιὰ ὅλα τοῦτα, εἶναι ἀνάγκη νὰ τὸν εὐγνωμονοῦμε καὶ νὰ τὸν εὐχαριστοῦμε.
Ἡ θεία Λειτουργία, ποὺ αὐτὴ τὴ στιγμὴ τελοῦμε, λέγεται καὶ θεία Εὐχαριστία, διότι εὐχαριστοῦμε τὸν Θεὸ γιὰ ὅλες του τὶς εὐεργεσίες πρὸς ἐμᾶς. Κατὰ τὴ θεία Εὐχαριστία ὁ ἱερέας μᾶς προτρέπει λέγοντας «Εὐχαριστήσωμεν τῷ Κυρίῳ», καὶ τότε ὅλοι μαζὶ ἀπαντοῦμε καὶ λέμε «Ἄξιον καὶ δίκαιον», καὶ ὁ ἱερέας ἀπευθυνόμενος στὸν Θεὸ λέει ὅτι εἶναι «Ἄξιο καὶ δίκαιο νὰ σὲ ὑμνοῦμε, νὰ σὲ εὐλογοῦμε, νὰ σὲ αἰνοῦμε, νὰ σὲ εὐχαριστοῦμε, γιὰ ὅλες τὶς φανερὲς καὶ ἀφανεῖς εὐεργεσίες σου ποὺ ἔγιναν γιὰ χάρη μας».
Ἂς δοξολογοῦμε λοιπὸν μὲ ὅλο μας τὸ εἶναι τὸν Κύριο, καὶ ἂς μὴν ξεχνᾶμε ὅλες του τὶς εὐεργεσίες. Ἀμήν.
Ἀπὸ τὴν Ἱερὰ Μητρόπολη