Το Κήρυγμα της Κυριακής. Κυριακή των Παράλυτου, 03 Μαΐου 2026
ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ
ΙΕΡΑΠΥΤΝΗΣ ΚΑΙ ΣΗΤΕΙΑΣ
ΓΡΑΠΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ
ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ
(3 Μαΐου 2026)
Ἀγαπητοί μου, σήμερα ἀκούσαμε τὴν εὐαγγελικὴ διήγηση τῆς θεραπείας τοῦ παραλύτου τῆς Βηθεσδά. Στὴν Ἰερουσαλὴμ ὑπῆρχε μιὰ δεξαμενὴ μὲ πέντε στοές, ποὺ ὀνομαζόταν Βηθεσδά. Σὲ αὐτὴν μαζεύονταν πολλοὶ ἄνθρωποι μὲ διάφορες ἀσθένειες, καὶ περίμεναν τὴν ὥρα ποὺ ὁ ἄγγελος τοῦ Κυρίου θὰ τάραζε τὰ νερά, γιὰ νὰ μποῦν μέσα καὶ νὰ θεραπευτοῦν. Ἐδῶ, συνάντησε ὁ Ἰησοῦς ἕναν παράλυτο, ὁ ὁποῖος ἐπὶ τριάντα ὀκτὼ χρόνια περίμενε δίπλα στὴ δεξαμενή, χωρὶς νὰ καταφέρει ποτὲ νὰ μπεῖ μέσα, διότι «ἄνθρωπον οὐκ εἶχε» γιὰ νὰ τὸν ρίξει μέσα ὅταν θὰ ἀναταράζονταν τὰ νερά.
Ὁ Ἰησοῦς, γνωρίζοντας τὴν κατάστασή του, τὸν ρωτάει ἂν θέλει νὰ γίνει καλά. Ἡ ἐρώτηση αὐτὴ ἔχει μεγάλη σημασία. Διότι ὁ Θεὸς μᾶς ἔχει δημιουργήσει ἀπόλυτα ἐλεύθερους, καὶ δὲν παρεμβαίνει στὴν ζωή μας παρὰ μόνον ἐὰν ἐμεῖς τοῦ τὸ ἐπιτρέψουμε. Ἐμεῖς, ἀντίθετα, συνήθως παρεμβαίνουμε στὴν προσωπικὴ ζωὴ τῶν ἄλλων μὲ τὸ «ἔτσι θέλω», μὲ ἕνα τρόπο ποὺ ἐμεῖς ἐπιθυμοῦμε. Ὁ Ἰησοῦς ὅμως, ἀκόμα καὶ στὴν περίπτωση τῆς ἀσθένειας, ρωτάει: «Θέλεις νὰ γίνεις καλά;»
Ὁ παραλυτικὸς τοῦ ἀπαντάει «ἄνθρωπον οὐκ ἔχω», δὲν ἔχω κανέναν νὰ μὲ βάλει στὴ δεξαμενὴ μόλις ἀναταραχτοῦν τὰ νερά. Καὶ ὁ Ἰησοῦς, χωρὶς νὰ σχολιάσει τὴν ἀπάντησή του, τοῦ λέει: «Σήκω πάνω, πάρε τὸ κρεβάτι σου καὶ περπάτα». Κι ἀμέσως ὁ ἄνθρωπος ἔγινε καλά, σήκωσε τὸ κρεβάτι του καὶ περπατοῦσε.
Τὸ σημερινὸ θαῦμα, μᾶς τὸ περιγράφει ὁ ἱερὸς ὑμνογράφος τῆς Ἐκκλησίας μας, ζωντανεύοντας ποιητικὰ τὸν διάλογο τοῦ παράλυτου μὲ τὸν Ἰησοῦ. Στὸ παράπονο τοῦ παράλυτου ὅτι «ἄνθρωπον οὐκ ἔχω», παρουσιάζει τὸν Ἰησοῦ νὰ τοῦ ἀπαντᾶ: «Διὰ σὲ ἄνθρωπος γέγονα, διὰ σὲ σάρκα περιβέβλημαι, καὶ λέγεις ἄνθρωπον οὐκ ἔχω;» Καὶ στὴ συνέχεια, ὁ Ἰησοῦς ἐπιβεβαιώνοντας τὴ θεϊκή του παντοδυναμία, τοῦ λέει ἐξουσιαστικὰ καὶ ἀποφασιστικά: «ἆρόν σου τὸν κράββατον καὶ περιπάτει κηρύττών μου τὴν δύναμιν καὶ τὸ μέγα ἔλεος».
Ὁ Ἰησοῦς σαρκώθηκε καὶ ἔγινε ἄνθρωπος γιὰ χάρη μας. Ἐνδιαφέρεται γιὰ τὴν ἀποκατάσταση τῆς σωματικῆς μας ὑγείας, ἀλλὰ δὲν περιορίζεται μόνον σὲ αὐτήν. Γι᾿ αὐτὸ καὶ ὅταν ἀργότερα συνάντησε τὸν παραλυτικὸ στὸν ναό, τοῦ εἶπε: «Βλέπεις, ἔχεις γίνει καλά· ἀπὸ δῶ καὶ πέρα μὴν ἁμαρτάνεις, γιὰ νὰ μὴν πάθεις τίποτα χειρότερα». Ἡ φράση αὐτή, μαρτυρεῖ τὴν αἰτιώδη σύνδεση τῆς ἁμαρτίας μὲ τὴν ἔλλειψη τῆς καλῆς ὑγείας. Ἡ ἁμαρτία εἶναι ἀρρώστια, θὰ μᾶς ποῦν ἀργότερα οἱ ἅγιοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, καὶ ὄχι ἁπλὴ παράβαση κάποιας νομικῆς ἐντολῆς· εἶναι ἀρρώστια ποὺ πηγάζει ἀπὸ τὴν προσπάθεια τοῦ ἀνθρώπου νὰ αὐτοθεωθεῖ, ἀντὶ νὰ ἀφήσει τὸν Θεὸ νὰ τὸν ὁδηγήσει στὴ θέωση· εἶναι ἔκπτωση ἀπὸ τὴ ζωοποιὸ κοινωνία μὲ τὸν Θεό. Μὲ αὐτὴ τὴν ἔννοια ἑπομένως, ἡ ἁμαρτία εἶναι ἡ αἰτία τῆς ἀρρώστιας. Γι᾿ αὐτὸ λοιπόν, ὁποιαδήποτε ἀποκατάσταση τῆς σωματικῆς μας ὑγείας, ἂν δὲν συνοδεύεται καὶ ἀπὸ τὴν πλήρη ἐκμηδένιση τῆς δύναμης τῆς ἁμαρτίας, δὲν εἶναι παρὰ προσωρινὴ θεραπεία τῶν συμπωμάτων καὶ ὄχι τῆς αἰτίας τοῦ κακοῦ. Αὐτὴ ἀκριβῶς ἡ σχέση ὑπονοεῖται καὶ στὴν ἐντολὴ τοῦ Κυρίου πρὸς τὸν παραλυτικὸ «νὰ μὴν ἁμαρτάει πλέον, γιὰ νὰ μὴν πάθει κάτι χειρότερο».
Ἀδελφοί μου, ἀνέκαθεν ἡ Ἐκκλησία προσεύχεται σὲ ὅλες τὶς ἱερὲς ἀκολουθίες γιὰ τὴ θεραπεία τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ σώματός μας. Ἂς μὴν ἁμαρτάνουμε λοιπὸν κι ἐμεῖς, γιὰ νὰ ἔχουμε τὴν ὑγεία μας. Ἀμήν.
Ἀπὸ τὴν Ἱερὰ Μητρόπολη