Το Κήρυγμα της Κυριακής. Κυριακή ΣΤ´ Ματθαίου (Του παράλυτου), 12 Ιουλίου 2026

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ
ΙΕΡΑΠΥΤΝΗΣ ΚΑΙ ΣΗΤΕΙΑΣ

ΓΡΑΠΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ
ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΣΤ´  ΜΑΤΘΑΙΟΥ (ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ)
(12 Ἰουλίου 2026)

Ἀδελφοί μου, ἡ σημερινὴ εὐαγγελικὴ περικοπή, εἶναι συνέχεια τῆς θεραπείας τῶν δύο δαιμονισμένων, ποὺ ἀκούσαμε τὴν προηγούμενη Κυριακή. Ὁ Ἰησοῦς, σεβόμενος τὴν ἐπιθυμία τῶν Γεργεσηνῶν νὰ ἀπομακρυνθεῖ ἀπὸ τὸν τόπο τους, ἐπιβιβάστηκε στὸ πλοῖο, διέσχισε τὴ λίμνη καὶ ἦρθε στὴν πόλη του, τὴν Καπερναούμ. «Τότε τοῦ ἔφεραν ἕναν παράλυτο, ξαπλωμένο σ᾿ ἕνα κρεβάτι. Ὅταν εἶδε ὁ Ἰησοῦς τὴν πίστη τους, εἶπε στὸν παράλυτο: “Θάρρος, παιδί μου, σοῦ συγχωρήθηκαν οἱ ἁμαρτίες σου”. Τότε μερικοὶ ἀπὸ τοὺς γραμματεῖς εἶπαν μέσα τους: “Μὰ αὐτὸς προσβάλλει τὸν Θεό”. Ὁ Ἰησοῦς ὅμως, ποὺ κατάλαβε τὶς σκέψεις τους, εἶπε: “Γιατί κάνετε πονηρὲς σκέψεις; Τί εἶναι εὐκολότερο νὰ πῶ: “σοῦ συγχωροῦνται οἱ ἁμαρτίες” ἢ νὰ πῶ: “σήκω καὶ περπάτα”; Γιὰ νὰ μάθετε λοιπὸν πὼς ὁ Υἱὸς τοῦ Ἀνθρώπου ἔχει τὴν ἐξουσία νὰ συγχωρεῖ ἁμαρτίες πάνω στὴ γῆ –λέει στὸν παράλυτο: “Σήκω, πάρε τὸ κρεβάτι σου καὶ πήγαινε στὸ σπίτι σου”. Ἐκεῖνος σηκώθηκε καὶ πῆγε στὸ σπίτι του. Ὅταν ὁ κόσμος τὸ εἶδε αὐτό, ἔμειναν κατάπληκτοι καὶ δοξολόγησαν τὸν Θεό, ποὺ ἔδωσε τέτοια ἐξουσία στοὺς ἀνθρώπους».

Στὴν εὐαγγελικὴ διήγηση, εἶναι ὁλοφάνερη ἡ πίστη τῶν ἀνθρώπων ποὺ βαστάζουν τὸν παράλυτο, ἀλλὰ καὶ τοῦ ἴδιου τοῦ παράλυτου, ἀφοῦ δέχεται χωρὶς γογγυσμὸ τὴν ταλαιπωρία τῆς μεταφορᾶς. Ἐκεῖνο ὅμως ποὺ κάνει ἰδιαίτερη ἐντύπωση, εἶναι τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ Ἰησοῦς δὲν προχωρεῖ κατ᾿ εὐθείαν στὴ σωματικὴ θεραπεία τοῦ παραλύτου, ἀλλὰ προηγουμένως χαρίζει σ᾿ αὐτὸν τὴν ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν του. Καὶ αὐτό, γιὰ νὰ δείξει ὅτι ἡ ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν καὶ ἡ θεραπεία τῆς ψυχῆς, εἶναι σπουδαιότερη καὶ ἀναγκαιότερη σὲ σχέση μὲ τὴ θεραπεία τοῦ σώματος.

Ὁ Θεός, δημιούργησε τὸν ἄνθρωπο ἀθάνατο, γιὰ νὰ ζεῖ σὲ συνεχὴ κατάσταση εὐτυχίας καὶ μακαριότητας, καὶ νὰ βρίσκει στὸν Θεὸ τὸ νόημα τῆς ζωῆς καὶ τῆς ὕπαρξής του. Ἀπὸ τότε ὅμως ποὺ ὁ ἄνθρωπος ἁμάρτησε, δηλαδὴ τοποθέτησε τὸν ἑαυτό του στὴ θέση τοῦ Θεοῦ, δημιούργησε μιὰ φανταστικὴ πραγματικότητα, μιὰ πραγματικότητα ποὺ ἔχει ὡς κέντρο τὸν ἑαυτό του. Ἡ ἁμαρτία αὐτὴ εἶναι ποὺ μᾶς χωρίζει ἀπὸ τὸν Θεό, ὁ ὁποῖος εἶναι ἡ πηγὴ τῆς ζωῆς. Ἡ ἁμαρτία εἶναι ἡ ἀρρώστια τῆς ψυχῆς, ποὺ παραλύει πνευματικὰ τὸν ἄνθρωπο καὶ τὸν ὁδηγεῖ στὸν θάνατο, τὸν πνευματικὸ καὶ τὸν βιολογικό.

Ἡ ἀποκατάσταση τῆς σχέσης καὶ τῆς κοινωνίας μας μὲ τὸν Θεό, γίνεται μὲ τὴν ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν μας καὶ τὴν θεραπεία τῆς ψυχῆς μας. Αὐτὴν τὴν ἐξουσία, τὴν ἔχει μόνον ὁ Θεός. Γι᾿ αὐτό, τὸ νὰ πεῖ κάποιος «ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου», «σοῦ συγχωροῦνται οἱ ἁμαρτίες σου», ἀποτελεῖ σφετερισμὸ τῆς θέσης τοῦ Θεοῦ. Ἔτσι ἀκριβῶς σκέφτηκαν οἱ γραμματεῖς, ποὺ ἦσαν παρόντες στὸ θαῦμα. Καὶ ὁ Ἰησοῦς, ἀκριβῶς γιὰ νὰ τοὺς ἀποδείξει ὅτι ὡς Θεὸς ἔχει τὴν ἐξουσία νὰ συγχωρεῖ ἁμαρτίες, λέει στὸν παράλυτο «σήκω, πάρε τὸ κρεβάτι σου καὶ πήγαινε στὸ σπίτι σου».

Ἀδελφοί μου, ὅταν ἀρρωσταίνουμε, κάνουμε τὸ πᾶν γιὰ νὰ βροῦμε τὴν ὑγεία μας, ἀναζητοῦμε τοὺς καλύτερους γιατρούς, δαπανοῦμε ἀκόμη καὶ ὁλόκληρη τὴν περιουσία μας. Ἄς φροντίσουμε λοιπόν, κατὰ τὸν ἴδιο τρόπο γιὰ τὴ θεραπεία τῆς ψυχῆς μας καὶ τὴν ἀποκατάσταση τῆς σχέσης μας μὲ τὸν Θεό, ὥστε νὰ ἀκούσουμε τὴ σωτήρια φωνή: «Θάρσει, τέκνον· ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου», δηλαδὴ «θάρρος, παιδί μου, σοῦ συγχωρήθηκαν οἱ ἁμαρτίες σου». Ἀμήν.

Ἀπὸ τὴν Ἱερὰ Μητρόπολη