Το Κήρυγμα της Κυριακής. Κυριακή ΣΤ´ Λουκά (Ἡ θεραπεία τοῦ διαμονιζομένου νέου τῶν Γαδαρηνῶν), 25 Ὀκτωβρίου 2026

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ
ΙΕΡΑΠΥΤΝΗΣ ΚΑΙ ΣΗΤΕΙΑΣ

ΓΡΑΠΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΣΤ΄ ΛΟΥΚΑ 
Ἡ θεραπεία τοῦ διαμονιζομένου νέου τῶν Γαδαρηνῶν
(25 Ὀκτωβρίου 2026)

Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, στή σημερινή εὐαγγελική περικοπή πού ἀκούσαμε, ὁ εὐαγγελιστής Λουκᾶς μᾶς περιγράφει τή θεραπεία τοῦ δαιμονιζόμενου νέου τῶν Γαδαρηνῶν.

Ἔχουμε μπροστά μας ἕνα δαιμονισμένο ἄνθρωπο, πού παρουσιάζει δυό διαμετρικά ἀντίθετες εἰκόνες. Ἀπό τή μιά εἶναι ἡ εἰκόνα τοῦ βασανισμένου ἀπό τό δαιμόνιο ἀνθρώπου πρίν συναντήσει τόν Χριστό καί ἀπό τήν ἄλλη μετά τή συνάντηση καί θεραπεία του ἀπό τόν Κύριο, τόν θεραπευτή τῶν ψυχῶν καί τῶν σωμάτων μας.

Κατ᾽ ἀρχάς ἀντικρίζουμε ἕνα ἀλγεινό θέαμα. Ὁ ταλαιπωρημένος καί βασανιζόμενος ἄνθρωπος «ἱμάτιον οὐκ ἐνεδιδύσκετο», δέν φοροῦσε ροῦχα. Δέν μποροῦσε νά ἠρεμήσει, ἦταν γυμνός. «Ἐν οἰκίᾳ οὐκ ἔμενεν». Δέν ἔμενε σέ σπίτι, ἀλλά γυρνοῦσε σάν ἄγριο θηρίο καί κοιμόταν στά μνήματα μέ τούς νεκρούς. «Ἐδεσμεῖτο ἁλύσεσιν καί πέδαις φυλασσόμενος», πολλές φορές ἦταν δεμένος μέ ἁλυσίδες καί χειροπέδες. Ἦταν ἐπιθετικός καί ἐπικίνδυνος. «Ἠλαύνετο εἰς τάς ἐρήμους», σερνόταν καί γυρνοῦσε σέ ἔρημους τόπους.

Στή συνέχεια βλέπουμε τόν θεραπευμένο ἄνθρωπο μετά τή συνάντηση καί θεραπεία του ἀπό τόν Ἰησοῦ. Οἱ συνάνθρωποί του πού βγῆκαν νά δοῦν τά γεγονότα, συναντοῦν τόν πρώην δαιμονισμένο «ἱματισμένον», νά φοράει ροῦχα. Ἡ ἐσωτερική ἠρεμία φανερώνεται στήν ἐνδυμασία καί τή συμπεριφορά του. Ἀλλά καί «σωφρονοῦντα», μέ σώας τάς φρένας. Νά εἶναι συνετός καί ἰσορροπημένος. «Καθήμενος παρά τούς πόδας τοῦ Ἰησοῦ», νά κάθεται κοντά στά πόδια τοῦ Χριστοῦ, γαλήνιος καί φρόνιμος.

Ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἀπομακρυνθεῖ ἀπό τόν Θεό καί βγάλει τόν Χριστό ἀπό τή ζωή του, τότε ὁ βίος του μοιάζει μέ τήν εἰκόνα τοῦ δαιμονισμένου νέου. Μπορεῖ νά εἶναι ντυμένος, ἀκόμη καί μέ ἀκριβά ροῦχα, ὅμως εἶναι ἀπογυμνωμένος ἀπό τή Χάρη καί τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ. Ἔχει χάσει τόν φωτεινό χιτώνα τῆς Χάριτος τοῦ Χριστοῦ.

Μπορεῖ νά μένει σέ σπίτι, μόνος ἤ μέ ἄλλους ἀνθρώπους, ὅμως δέν ἔχει ἐπικοινωνία μέ τούς γύρω του, γιατί ἐπιλέγει νά ζεῖ ἐγκλωβισμένος στόν ἑαυτό καί τό ἐγώ του.

Μπορεῖ νά νομίζει ὅτι εἶναι ἐλεύθερος καί ἀδέσμευτος, ὅμως τίς περισσότερες φορές εἶναι δεμένος μέ τίς ἁλυσίδες τῶν παθῶν καί τῶν ἐξαρτήσεών του. Δέν ἔχει ἐσωτερική γαλήνη καί ἰσορροπία.

Ὁ ἄνθρωπος χωρίς Χριστό, ζεῖ σέ ψυχική ἀπομόνωση καί ἐρημιά. Ἡ ζωή του εἶναι χωρίς ἀληθινή ἐπικοινωνία καί βιώνει τήν πραγματική μοναξιά. Νιώθει ἐσωτερικά νεκρός καί ζεῖ χωρίς χαρά καί εἰρήνη.

Ὅταν ὅμως ὁ ἄνθρωπος συναντήσει τόν Χριστό καί ἐνεργεῖ σύμφωνα μέ τίς ἐντολές Του, τότε ἡ ζωή του παρουσιάζεται σάν τήν εἰκόνα τοῦ θεραπευμένου πρώην δαιμονισμένου. Φορᾶ τήν θεοΰφαντη στολή, πετώντας τά κουρέλια τῶν παθῶν. Ἐνδύεται τόν φωτεινό χιτώνα τοῦ Χριστοῦ καί ἀπεκδύεται τόν παλαιό ἄνθρωπο.

Ὁ κατά Χριστόν ἄνθρωπος γίνεται σώφρων, φρόνιμος καί λογικός. Μένει κοντά στόν Χριστό καί τήν Ἐκκλησία Του. Ἔτσι ἐπικοινωνεῖ καί μέ τόν Σωτήρα Κύριο καί μέ τούς ἀδελφούς του.

Τό σημερινό εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα τελειώνει ὡς ἑξῆς: ὁ θεραπευμένος ἄνθρωπος ἐπιστρέφει στό σπίτι του «κηρύσσων ὅσα ἐποίησεν αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς». Ὁ πιστός, πού ἔχει βιώσει τήν εὐλογία καί τό ἔλεος τοῦ Κυρίου, δέν τό κρατᾶ γιά τόν ἑαυτό του οὔτε τό διατηρεῖ μέσα στήν καρδιά του, χωρίς νά τό μοιράζεται μέ τούς ἀδελφούς του. Θέλει νά διατρανώσει παντοῦ μέ τόν λόγο του ἀλλά κυρίως μέ τή ζωή του «ὅσα ἐποίησεν αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς».

Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ἄς ἐναρμονίσουμε καί τή δική μας ζωή, μέ τή ζωή τοῦ πρώην δαιμονισμένου. Καί ἐμεῖς εὐεργετηθήκαμε πολλές φορές ἀπό τόν Κύριο καί συνεχῶς ἀπολαμβάνουμε τό μέγα Του ἔλεος καί τίς ἀναρίθμητες εὐεργεσίες τῆς ἀγάπης καί τῆς φιλανθρωπίας Του. Μέ καθαρή καρδιά καί μέ ἐσωτερική γαλήνη ἄς Τόν εὐχαριστοῦμε καί ἄς διακηρύττουμε μέ εὐγνωμοσύνη ὅσα ἐποίησε καί ποιεῖ σέ ἐμᾶς ἡ ἀγάπη Του. Ἀμήν.

Ἀπό τήν Ἱερά Μητρόπολη