Το Κήρυγμα της Κυριακής. Κυριακή Θ´ Ματθαίου (Η τρικυμισμένη λίμνη), 02 Αυγούστου 2026
ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ
ΙΕΡΑΠΥΤΝΗΣ ΚΑΙ ΣΗΤΕΙΑΣ
ΓΡΑΠΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ Θ´ ΜΑΤΘΑΙΟΥ
Ἡ τρικυμισμένη λίμνη
(2 Αὐγούστου 2026)
Ἀγαπητοί μου, ὁ Ἰησοῦς, μετὰ τὸ θαῦμα τοῦ χορτασμοῦ τῶν πέντε χιλιάδων ἀνδρῶν, ποὺ ἀκούσαμε τὴν προηγούμενη Κυριακή, «ὑποχρέωσε τοὺς μαθητές του νὰ μποῦν στὸ καΐκι καὶ νὰ πᾶνε νὰ τὸν περιμένουν στὴν ἀπέναντι ὄχθη, ὡσότου αὐτὸς ἀπολύσει τὰ πλήθη. Ἀφοῦ τοὺς ἀπέλυσε, ἀνέβηκε μόνος του στὸ βουνὸ νὰ προσευχηθεῖ. Ὅταν βράδιασε, ἦταν μόνος του ἐκεῖ. Στὸ μεταξύ, τὸ καΐκι βρισκόταν κιόλας στὴ μέση τῆς λίμνης καὶ τὸ παίδευαν τὰ κύματα, γιατὶ ἦταν ἀντίθετος ὁ ἄνεμος. Κατὰ τὰ ξημερώματα, ἦλθε ὁ Ἰησοῦς κοντά τους περπατώντας πάνω στὴ λίμνη. Οἱ μαθητές, ὅταν τὸν εἶδαν νὰ περπατάει πάνω στὴ λίμνη, τρόμαξαν· ἔλεγαν πὼς εἶναι φάντασμα κι ἔβαλαν τὶς φωνὲς ἀπὸ τὸν φόβο τους. Ἀμέσως ὅμως ὁ Ἰησοῦς τοὺς μίλησε καὶ τοὺς εἶπε: “Θάρρος! Ἐγὼ εἶμαι· μὴ φοβάστε”. Ὁ Πέτρος τοῦ ἀποκρίθηκε: “Κύριε, ἂν πράγματι εἶσαι ἐσύ, δῶσε μου ἐντολὴ νὰ ἔρθω κοντά σου περπατώντας στὰ νερά”. Κι ἐκεῖνος τοῦ εἶπε: “Ἔλα”. Κατέβηκε τότε ἀπὸ τὸ πλοῖο ὁ Πέτρος κι ἄρχισε νὰ περπατάει πάνω στὰ νερὰ γιὰ νὰ πάει στὸν Ἰησοῦ. Βλέποντας ὅμως τὸν ἰσχυρὸ ἄνεμο φοβήθηκε, κι ἄρχισε νὰ καταποντίζεται· ἔβαλε τότε τὶς φωνές: “Κύριε, σῶσε με!” Ἀμέσως ὁ Ἰησοῦς ἅπλωσε τὸ χέρι, τὸν ἔπιασε καὶ τοῦ λέει: “Ὀλιγόπιστε, γιατὶ σὲ κυρίεψε ἡ ἀμφιβολία;” Καὶ μόλις ἀνέβηκαν στὸ καΐκι κόπασε ὁ ἄνεμος».
Ἡ εὐαγελικὴ αὐτὴ διήγηση, μᾶς παρουσιάζει τὸ βίωμα τοῦ κινδύνου ποὺ ἔνιωσαν οἱ μαθητὲς τοῦ Ἰησοῦ, ὅταν βρέθηκαν μὲ τὸ καΐκι στὴ μέση τῆς τρικυμισμένης θάλασσας. Ἡ ζωή μας, ὅπως ἀκριβῶς καὶ τῶν μαθητῶν τοῦ Χριστοῦ, δὲν εἶναι πάντοτε ἤρεμη καὶ ἀκύμαντη, ἀλλὰ κάποιες φορὲς σὰν τὴ θάλασσα ὑψώνει τὰ κύματά της γιὰ νὰ μᾶς καταπιεῖ. Βιώνουμε φουρτοῦνες καὶ ναυάγια· βιώνουμε ἀσθένειες, οἰκονομικὲς δυσκολίες, θλίψεις, πολεμικὲς περιπέτειες. Ἀλλά, ἀκριβῶς ἐδῶ χρειάζεται ἡ γενναιότητα καὶ τὸ θάρρος ποὺ μᾶς προστάζει ὁ Ἰησοῦς λέγοντας: «Θαρσεῖτε, ἐγώ εἰμι· μὴ φοβεῖσθε», δηλαδὴ νὰ ἔχετε θάρρος! μὴ φοβάστε! Ἐγὼ εἶμαι κοντά σας. Κι ἔτσι, ὅταν ἐμπιστευθοῦμε τὸν Ἰησοῦ, τότε μὲ τὴν Χάρη του παίρνουμε θάρρος καὶ αἰσθανόμαστε ὅτι οἱ περιπέτειες καὶ οἱ δοκιμασίες τῆς ζωῆς εἶναι ζυγισμένες στὰ μέτρα μας καὶ στὶς ἀντοχές μας, καὶ τελικά, «κοπάζει ὁ ἄνεμος» τῶν θλίψεων καὶ τῶν ταραχῶν.
Βέβαια, οἱ πιστοὶ γνωρίζουμε ποιός εἶναι ὁ σκοπὸς ὅλων αὐτῶν τῶν δοκιμασιῶν. Ὁ σκοπὸς εἶναι ἡ πνευματική μας ὠφέλεια, ἔστω κι ἂν δὲν μποροῦμε στὴν ἀρχὴ τουλάχιστον, νὰ διακρίνουμε τὶς εὐλογίες ποὺ μᾶς ἐπιφυλάσσουν αὐτὲς οἱ δοκιμασίες τῆς ζωῆς καὶ οἱ περιπέτειες τοῦ βίου. Καὶ αὐτὴ ἡ πνευματικὴ ὠφέλεια, δὲν εἶναι ἄλλη ἀπὸ τὴν ὑπομονὴ καὶ τὴν πρόοδο στὸν δρόμο τῶν ἀρετῶν. Εἶναι ἀνθρώπινο, στὴν ἀρχὴ τουλάχιστον, νὰ δυσανασχετοῦμε, νὰ θλιβόμαστε, νὰ λέμε: «Γιατί σ᾿ ἐμένα, Θεέ μου». Ὅμως, στὴ συνέχεια, ἡ ὑπομονή μας στοὺς πειρασμούς, θὰ μᾶς χαριτώσει καὶ θὰ μᾶς χαρίσει αὐτὸ ποὺ πραγματικὰ ποθεῖ ἡ ψυχή μας, δηλαδὴ τὴ χαρὰ καὶ τὴν εὐτυχία νὰ εἴμαστε πάντοτε μαζὶ μὲ τὸν Ἰησοῦ!
Ἀγαπητοί μου, στὸ πρόσταγμα τοῦ Κυρίου πρὸς τοὺς μαθητές του «θαρσεῖτε, ἐγώ εἰμι· μὴ φοβεῖσθε», πρέπει νὰ ἀναγνωρίσουμε τὴ ρητὴ ὑπόσχεση τοῦ Κυρίου στὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας του ὅτι, μέσα στὶς ταραχὲς τῆς ζωῆς, στὶς θλίψεις, στοὺς ἀντίθετους ἀνέμους καὶ στὰ ὑπόλοιπα ἐμπόδια, Ἐκεῖνος θὰ βρίσκεται πάντα δίπλα μας. Ἀμήν.
Ἀπὸ τὴν Ἱερὰ Μητρόπολη