Το Κήρυγμα της Κυριακής. Κυριακή Ε´ Λουκά (Η παραβολή του πλούσιου και του πτωχού Λαζάρου), 01 Νοεμβρίου 2026

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ
ΙΕΡΑΠΥΤΝΗΣ ΚΑΙ ΣΗΤΕΙΑΣ

ΓΡΑΠΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ Ε΄ ΛΟΥΚΑ
Η παραβολή του πλούσιου και του πτωχού Λαζάρου
(1 Νοεμβρίου 2026)

 Αγαπητοί μου αδελφοί, στη σημερινή ευαγγελική παραβολή που ακούσαμε, του πλούσιου και του πτωχού Λαζάρου, ο Κύριος μας αφηγείται τη ζωή δύο ανθρώπων. Μας παρουσιάζει τον τρόπο που ζουν στην επίγεια ζωή αλλά και πώς βιώνουν τη ζωή μετά τον θάνατο.

Από τη μια περιγράφεται ο πλούσιος, ο οποίος σε αυτή τη ζωή, φορούσε πορφυρά και λινά ενδύματα, δηλαδή πλούσια και ακριβά ρούχα, ζούσε καθημερινά με μεγάλη πολυτέλεια και απολάμβανε τα υλικά αγαθά του, και όταν πέθανε τον θάψανε.

Από την άλλη ο Κύριος περιγράφει έναν φτωχό άνθρωπο, ο οποίος έχει όνομα και ονομάζεται Λάζαρος, είναι άρρωστος, γεμάτος πληγές, ζητιανεύει έξω από το σπίτι του πλούσιου και προσπαθεί να χορτάσει από τα ψίχουλα που πέφτουν από το πάντα γεμάτο τραπέζι του. Ακόμα και τα σκυλιά, συνήθιζαν να έρχονται και να γλύφουν τις πληγές του. Όταν πέθανε ο φτωχός, οι άγγελοι του Θεού, τον μετέφεραν στον κόλπο του Αβραάμ.

Στη μετά θάνατο ζωή παρουσιάζεται αντίστοιχα η εξής εικόνα: Από τη μια υπάρχει ο ανώνυμος πλούσιος, που βρίσκεται στον σκοτεινό Άδη και βασανίζεται μέσα σε φωτιά. Μόλις που σηκώνεται λίγο από εκεί και μόλις που μπορεί να δει τον Αβραάμ και τον φτωχό Λάζαρο.

Από την άλλη ο Κύριος αφηγείται για τον φτωχό Λάζαρο, που βρίσκεται στους κόλπους του Αβραάμ και ευφραίνεται.

Εάν κάποιος μείνει με την παραπάνω περιγραφή της εικόνας των δύο διαφορετικών ανθρώπων, σε αυτήν και στη μετά θάνατο ζωή, ίσως αυθόρμητα θα συμπεράνει ότι όλοι οι πλούσιοι άνθρωποι είναι καταδικασμένοι από τον Θεό στην κόλαση με αιώνια βάσανα, ενώ αντίθετα θα θεωρήσει ότι ο Χριστός θα ανταμείψει τους πτωχούς με όλα τα αγαθά του παραδείσου.

Όμως το νόημα της παραβολής είναι τελείως διαφορετικό. Διότι δεν είναι ο πλούτος αυτός που καταδικάζει τον άνθρωπο, αλλά η διαχείρισή του. Ούτε πάλι η φτώχεια είναι εκείνη που σώζει τον φτωχό, αλλά η υπομονή και η καρτερικότητα με την οποία ο άνθρωπος του Θεού την αντιμετωπίζει.

Αν αντιστράφηκαν οι συνθήκες ζωής στην άλλη ζωή για τον πλούσιο και τον φτωχό Λάζαρο, είναι γιατί ο μεν πλούσιος έδειξε σκληροκαρδία και εγωισμό και κράτησε μόνο για τον εαυτό του τα αγαθά που είχε, ενώ ο Λάζαρος, υπομονετικά και αγόγγυστα υπέμεινε τις δοκιμασίες και τις στερήσεις.

Ο πλούσιος ζει στην πολυτέλεια αλλά αδιαφορεί για την ανέχεια του φτωχού. Στην ευαγγελική περικοπή, ο πλούσιος, παραμένει ανώνυμος, υποδηλώνοντας ότι η προσκόλληση στα υλικά πράγματα αφαιρεί την πραγματική του ταυτότητα. Αντίθετα ο φτωχός έχει όνομα, ονομάζεται Λάζαρος, που σημαίνει «ο Θεός είναι βοηθός μου», και υποδηλώνει ότι αυτός ο άνθρωπος έχει προσωπικότητα και ταυτότητα.

Κατά την ορθόδοξη χριστιανική διδασκαλία, ο άνθρωπος δεν θεωρείται ιδιοκτήτης του πλούτου αλλά διαχειριστής και οικονόμος. Τα υλικά αγαθά υπάρχουν και αποκτούνται για να καλύπτουν τις βασικές ανάγκες των ανθρώπων αλλά και για να μοιράζονται με τους συνανθρώπους μας.

Έτσι, όταν ο πλούτος και τα υλικά αγαθά χρησιμοποιούνται σε έργα ελεημοσύνης και για τη στήριξη των αδυνάτων αδελφών μας, μετατρέπονται σε μέσο αγιασμού και σωτηρίας γι’ αυτόν που τα κατέχει.

Αγαπητοί μου αδελφοί, η παραβολή του πλούσιου και του πτωχού Λαζάρου, αποτελεί μία από τις πλέον συγκλονιστικές διδασκαλίες του Χριστού, καθώς αποκαλύπτει τις συνέπειες των επίγειων επιλογών μας στην αιώνια ζωή. Ας παραδειγματιστούμε από τον Λάζαρο και ας πορευτούμε στη ζωή μας με καρτερικότητα, υπομονή και ελπίδα στις δυσκολίες, τα βάσανα, τις αρρώστιες, τις θλίψεις, τους πειρασμούς και τις περιστάσεις, αλλά και με έργα προσφοράς, φιλανθρωπίας και αλληλεγγύης στον αναγκεμένο αδελφό μας. Αμήν.

Από την Ιερά Μητρόπολη