Το Κήρυγμα της Κυριακής. Κυριακή Β´ Λουκά (Ὁ χρυσός κανόνας τοῦ Εὐαγγελίου), 4 Ὀκτωβρίου 2026

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ
ΙΕΡΑΠΥΤΝΗΣ ΚΑΙ ΣΗΤΕΙΑΣ

ΓΡΑΠΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ Β´ ΛΟΥΚΑ
Ὁ χρυσός κανόνας τοῦ Εὐαγγελίου
(4 Ὀκτωβρίου 2026)

Ἀγαπητοί μου, τὸ σημερινὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα, εἶναι ἕνα τμῆμα ἀπὸ τὴν Ἐπὶ τοῦ Ὄρους ὁμιλία τοῦ Κυρίου. Ἡ πρώτη φράση τοῦ ἀναγνώσματος, χαρακτηρίστηκε ὡς ὁ «χρυσὸς κανόνας» τοῦ Εὐαγγελίου, καὶ λέει ὅτι «Καθὼς θέλετε ἵνα ποιῶσιν ὑμῖν οἱ ἄνθρωποι, καὶ ὑμεῖς ποιεῖτε αὐτοῖς ὁμοίως», δηλαδὴ «Ὅπως θέλετε νὰ σᾶς συμπεριφέρωνται οἱ ἄνθρωποι, ἔτσι νὰ συμπεριφέρεσθε κι ἐσεῖς σ᾿ αὐτούς».

Ἂς προσέξουμε ὅμως μιὰ λεπτομέρεια, ὁ Κύριος δὲν εἶπε «ὅ,τι σᾶς κάνουν οἱ ἄλλοι, αὐτὸ νὰ κάνετε κι ἐσεῖς σ᾿ αὐτούς», γιατὶ αὐτὸ ἴσχυε στὴν ἰουδαϊκὴ ἠθική, μὲ τὸ «ὀφθαλμὸν ἀντὶ ὀφθαλμοῦ, καὶ ὀδόντα ἀντὶ ὀδόντος». Ἀλλά, ὁ Κύριος εἶπε «ὅπως θέλετε νὰ σᾶς συμπεριφέρονται οἱ ἄνθρωποι», ὅ,τι θὰ ἐπιθυμούσατε νὰ σᾶς κάνουν οἱ ἄλλοι, νὰ κάνετε κι ἐσεῖς σ᾿ αὐτούς. Θέλουμε δηλαδὴ ἀπὸ τοὺς ἄλλους νὰ μᾶς ἀγαπᾶνε; Νὰ τοὺς ἀγαπᾶμε πρῶτα ἐμεῖς, κι ἂς μὴν μᾶς ἀγαποῦν αὐτοί. Θέλουμε νὰ μᾶς συγχωροῦνε; Νὰ τοὺς συγχωροῦμε ἐμεῖς, κι ἂς μὴν μᾶς συγχωροῦν. Θέλουμε νὰ μᾶς συμπαραστέκονται στὶς δυσκολίες μας; Νὰ πράττουμε κι ἐμεῖς τὸ ἴδιο, κι ἂς μὴν βρίσκονται γιὰ ἐμᾶς συμπαραστάτες.

Στὴ συνέχεια τοῦ εὐαγγελικοῦ ἀναγνώσματος, ὁ Κύριος λέει: «Ἐὰν ἀγαπᾶτε αὐτοὺς ποὺ σᾶς ἀγαποῦν, ποιά εὔνοια περιμένετε ἀπὸ τὸν Θεό; Ἀφοῦ καὶ οἱ ἁμαρτωλοὶ ἀγαποῦν αὐτοὺς ποὺ τοὺς ἀγαποῦν. Κι ἂν κάνετε καλὸ σ᾿ αὐτοὺς ποὺ σᾶς κάνουν καλό, ποιά εὔνοια περιμένετε ἀπὸ τὸν Θεό; Καὶ οἱ ἁμαρτωλοὶ τὸ ἴδιο κάνουν. Ἂν δανείζετε σ᾿ ὅσους ἐλπίζετε νὰ σᾶς τὰ ἐπιστρέψουν, ποιά εὔνοια περιμένετε ἀπὸ τὸν Θεό; Καὶ οἱ ἁμαρτωλοὶ δανείζουν στοὺς ὁμοίους τους γιὰ νὰ τὰ πάρουν πίσω. Ἀντίθετα, ἐσεῖς ν᾿ ἀγαπᾶτε τοὺς ἐχθρούς σας, νὰ κάνετε τὸ καλὸ καὶ νὰ δανείζετε, χωρὶς νὰ περιμένετε νὰ πάρετε πίσω τίποτα. Ἔτσι, ὁ Θεός, ποὺ εἶναι καλὸς ἀκόμα καὶ μὲ τοὺς ἀχάριστους καὶ τοὺς κακούς, θὰ σᾶς ἀνταμείψει μὲ τὸ παραπάνω καὶ θὰ σᾶς κάνει παιδιά του. Νὰ εἶστε λοιπὸν σπλαχνικοί, ὅπως σπλαχνικὸς εἶναι κι ὁ Θεὸς Πατέρας σας».

Ὁ Κύριος λοιπόν, ζητεῖ τὴν ἀνιδιοτελὴ ἀγάπη, καὶ ὄχι τὴν συμφεροντολογική, ἡ ὁποία δὲν ἔχει καμιὰ πνευματικὴ ἀξία. Γιατί, ποιά ἀξία ἔχει νὰ κάνεις τὸ καλὸ ἐπειδὴ περιμένεις ἀνταπόδοση; Ἐπιπλέον, ἡ ἀγάπη ποὺ ζητάει ὁ Χριστός, πρέπει νὰ ἀγκαλιάζει ὅλους τοὺς ἀνθρώπους, ἀκόμη καὶ τοὺς δύστροπους, τοὺς ἄδικους, μέχρι καὶ τοὺς ἐχθρούς. Βέβαια µία τέτοια ἀγάπη, ἰδίως πρὸς τοὺς ἐχθρούς, φαίνεται δύσκολη καὶ ἀκατόρθωτη. Διότι πῶς νὰ ἀγαποῦμε καὶ νὰ εὐεργετοῦμε αὐτοὺς ποὺ µᾶς πληγώνουν, µᾶς ἀδικοῦν, µᾶς βρίζουν, µᾶς πολεμοῦν; Ὅμως μὴν ξεχνᾶμε, ὅτι τέτοια ἀγάπη ἔδειξαν ὅλοι οἱ Ἅγιοι, ἀκολουθώντας τὸ παράδειγμα τοῦ Κυρίου. Ἡ ἀγάπη τους αὐτὴ ἦταν ποὺ ἐντυπωσίασε καὶ ἄλλαξε τὸν κόσμο· ἦταν ἡ σφραγίδα τῆς γνησιότητάς τους. Γράφει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος: «Ἂν ἐπικρατοῦσε παντοῦ ἡ ἀγάπη, πόσο διαφορετικὸς θὰ ἦταν ὁ κόσμος μας! Ἂν ὅλοι ἔδιναν ἀγάπη καὶ εἰσέπρατταν ἀγάπη, κανένας δὲν θὰ ἀδικοῦσε σὲ τίποτε, καὶ οἱ φόνοι, φιλονικίες, πόλεμοι, ἐπαναστάσεις, κλοπές, πλεονεξίες καὶ ὅλα τὰ κακὰ θὰ ἐξαφανίζονταν».

Ἀδελφοί μου, σὲ κάθε θεία Λειτουργία ἀκοῦμε τὸ παράγγελμα «Ἀγαπήσωμεν ἀλλήλους, ἵνα ἐν ὁμονοίᾳ ὁμολογήσωμεν», ποὺ σημαίνει νὰ ἀγαπήσουμε ὁ ἕνας τὸν ἄλλον γιὰ νὰ ὁμολογήσουμε ἀπὸ κοινοῦ καὶ μονοιασμένοι τὸ Σύμβολον τῆς Πίστεως. Ἄς ζητοῦμε λοιπὸν ἀπὸ τὸν Θεὸ νὰ γίνουμε ἄνθρωποι τῆς ἀγάπης. Ἀμήν.

Ἀπὸ τὴν Ἱερὰ Μητρόπολη